जेव्हा निकोलस प्रागमध्ये पोहोचले आणि लोकांशी बोलल्यानंतर त्यांच्या लक्षात आलं की ह्यांचं भविष्य अतिशय खडतर आहे. लोकांना त्यांचं मरण डोळ्यासमोर दिसत होतं, पण त्या परिस्थितीतदेखील त्यांच्या मनात विचार होते की आपण मेलो तरी बेहत्तर पण आपल्या मुला-बाळांना तरी वाचवता येईल का?

दुसऱ्या महायुद्धात १९३८-३९ च्या दरम्यान जर्मनीमध्ये ज्यूंवरचे हल्ले दिवसेंदिवस वाढत होते, म्युनिक करारामुळे हिटलरने जर्मन फौजा झेकोस्लावाकियामध्ये घुसवल्या, त्यामुळे त्या वेळच्या झेक राज्याच्या Studiland ह्या भागातील ज्यू-प्रबळ लोकांनी जीवाच्या भीतीने प्रागला जायला सुरुवात केली, आणि प्रागमध्ये शरणार्थींची प्रचंड गर्दी झाली. फार थोड्या सुदैवी लोकांना आपल्या मुलांना ब्रिटनला पाठवण्यात यश आलं. ह्यातल्या बऱ्याच जणांना माहिती होतं की आपला अंत जवळ आला आहे.

मग सुरु झाली निकोलस विंटन ह्यांची धडपड. कुठलीही गोष्ट अशक्य कधीच असू शकत नाही, माहिती नसते ती तुम्हाला ती गोष्ट करण्याची दुसरी पद्धत किंवा दृष्टी. निकोलस विंटन ह्यांचा ह्या गोष्टीवर जबरदस्त विश्वास होता, आणि ह्या विश्वासापोटी सुरु झाली शक्य तितक्या मुलांना झेकोस्लावाकियामधून बाहेर काढण्याच्या प्रयत्नांची सुरुवात. त्यांनी त्याची सुरुवात केली त्यांच्या पहिल्या वहिल्या प्राग भेटीतच. त्यांनी त्यांच्या हॉटेलमध्येच ऑफिस थाटलं आणि लोकांची भेट घेण्यास सुरुवात केली, प्रत्येक जण आपापल्या मुलांना झेकोस्लावाकियाच्या बाहेर पाठवण्यास अधीर होता, लोकांची इतकी गर्दी व्हायची की सकाळी सुरु झालेलं हे काम दुसऱ्या दिवशी पहाटेपर्यंत चालत असे.

म्युनिकनंतर, विंटनला खात्री होती की जर्मन लवकरच उर्वरित बोहेमिया आणि मोराविया ताब्यात घेतील. नोव्हेंबर १९३८ मध्ये क्रिस्टलनाच्ट दंगलीदरम्यान जर्मनी आणि ऑस्ट्रियामधील ज्यू समुदायाविरुद्ध झालेल्या हिंसाचारामुळे तो आणखी घाबरला होता. त्यानंतर ब्रिटनमधील ज्यू एजन्सींनी तथाकथित किंडरट्रान्सपोर्टवर जर्मन आणि ऑस्ट्रियन ज्यू मुलांना वाचवण्यासाठी केलेल्या प्रयत्नांबद्दल जेव्हा त्याला कळले, तेव्हा विंटनने मार्च १९३९ मध्ये चेकोस्लोवाकियाच्या जर्मन विभाजनामुळे धोक्यात आलेल्या मुलांसाठी अशाच प्रकारची बचाव मोहीम आयोजित करण्यासाठी लोकांच्या एका लहान गटाला बोलावले.

जरी आधी ब्रिटीश अधिकाऱ्यांनी परवानगी दिली होती आणि बरीच कुटुंबे ह्या मुलांना सामावून घेण्यास तयार होती, तरी जी कागदपत्रं लागणार होती ती देण्याचा वेग अतिशय संथ होता. मग निकोलसनी बनावट कागदपत्रं बनवली आणि पहिली २० मुलं लंडनमध्ये दाखल झाली.

जर्मन लोकांनी चेक भूमीवर कब्जा करण्याच्या आदल्या दिवशी, १४ मार्च १९३९ रोजी, विंटनने आयोजित केलेल्या मुलांची पहिली वाहतूक प्रागहून विमानाने लंडनला गेली. जर्मन लोकांनी बोहेमिया आणि मोराव्हिया या चेक प्रांतांमध्ये एक संरक्षक दल स्थापन केल्यानंतर, विंटनने आणखी सात वाहतूक व्यवस्था केली जी रेल्वेने प्रागहून जर्मनी ओलांडून अटलांटिक किनाऱ्यावर आणि नंतर जहाजाने इंग्लिश खाडी ओलांडून ब्रिटनला गेली. लंडनमधील रेल्वे स्टेशनवर, ब्रिटिश पालक मुलांना घेण्यासाठी वाट पाहत होते. २ ऑगस्ट १९३९ रोजी मुलांची शेवटची ट्रेन प्रागहून निघाली. १९३९ च्या सप्टेंबरच्या सुरुवातीला जर्मनीने पोलंडवर आक्रमण केले आणि ब्रिटनने जर्मनीमध्ये युद्ध घोषित केले तेव्हा बचाव कार्य थांबले.