लहानपण देगा देवा...

लहानपण हा एक मंतरलेला काळ आपल्या प्रत्येकाच्या आयुष्यात असतो. जसं आपण शाळेत जायला लागतो तसे घरातल्या आईबाबा अन भावंडांच्या प्रभावापासून थोडे दूर जातो आणि स्वतः चं एक वेगळं जग आकार घेऊ लागतं. ह्या काळात आपण सगळ्यात जास्त आपल्या शाळासोबती मित्रांच्या सांनिध्यात त्यांच्या सोबत असतो. ह्या आपल्या मित्रांसोबत आपण आपल्या सगळ्या सुखदुःखाचे वाटेकरी असतो. पण शाळा संपते आणि हे मित्र दुरावतात. मनाच्या एका कोपऱ्यात ह्या आठवणी तशाच राहतात. त्या काही विरत नाहीत.

शाळेनंतर आयुष्याच्या पुढच्या करिअरच्या टप्प्यात आपण घडत जातो परंतु लहानपणीचा शाळेतल्या मित्रांसोबतचा काळ आपल्याला खुणावत राहतो.

केव्हा माहितीये?

जेव्हा घटना, परिस्थिती, प्रसंग, माणसं आपल्या विपरीत होतात; समाजात वावरतांना स्पर्धा, ईर्षा, द्वेष, मत्सर, तिरस्कार अशा विविध कटू प्रसंगांना सामोरे जावे लागते. ह्यातून आपल्या मनांत उठणारी वादळं जीवन अंतर्बाह्य हेलावून टाकतात. तेव्हा मनात संत तुकारामांच्या ह्या ओळी आवर्जून आठवतात

ह्या अभंगातली सगळ्यात शेवटची ओळ माझ्या मते जीवनाचे मर्म सांगणारी आहे. तुका म्हणे जाण  व्हावें लहानाहुनि लहान.

आयुष्यात व्यावहारिक जगात येणाऱ्या अनुभवांमुळे सारखं वाटत असतं लहानपणी ह्याच जगात येणारे अनुभव वेगळे का होते? त्यावेळी स्पर्धा, ईर्षा, द्वेष, मत्सर, तिरस्कार असे काही जगात नव्हते का? अन मग विचार केल्यावर लक्षात येतं की तेव्हा आपल्या सभोवतालचं जग वेगळं होतं, तेव्हाचे मित्र एकमेकांना साथ देणारे, सोबत करणारे होते. आपल्याला एखादी गोष्ट, खेळ वा अभ्यासाचा विषय येत नसेल तर शिकवणारे आणि त्याबद्दल माहिती देणारे मित्र होते. पण आता प्रश्न हा होता की ह्या वयात हे लहानपण अनुभवायचे कसे?

आमचे पेठे विद्यालय, नाशिक ह्या शाळेतले १९८९ साली दहावी झालेले काही मित्र एकमेकांच्या संपर्कात होते त्यांनी एकत्र यायचे ठरवले आणि एके दिवशी संध्याकाळी सगळे एकत्र जमले, एकत्र जेवले खूप मजा केली. मग या भेटी वाढत गेल्या. ओरकूट वर एक ग्रुप तयार झाला, पुढे फेसबुक वर आम्हा मित्रांचा समूह बनला आणि जसे अँड्रॉइड फोन आले तसा व्हाट्सअप ग्रुप मैत्र ८९ तयार झाला तो आजतागायत आहे. ह्या बालमित्रांमध्ये वावरतांना आयुष्यातील सगळ्या Negative feelings विसरायला झालं. ह्या जगात वैयक्तिकरित्या लौकिकार्थाने काहीच नव्हतो तेव्हापासून आपल्याला ओळखणाऱ्या या मित्रांचे आपल्या आयुष्यात वेगळेच स्थान आहे हे जाणवले. अशा मित्रांसोबत आपण 'Selfless' असल्याचा अनुभव आला. ज्या ठिकाणी आपण Selfless होतो ती जागा जीवनात अतिशय पवित्र, प्रेरक आणि पोषक असते हे प्रकर्षाने समजले. मैत्र-८९ हा माझ्यासाठी केवळ एक Whatsapp group नाही. इथे मित्रांशी जो संवाद होतो त्यातून मिळणारा निखळ आनंद हा माझी जीवनप्रेरणा आहे आणि म्हणूनच मैत्र हा माझा श्वास आहे!

ह्या सर्व शाळांसोबतींबरोबर असताना स्वतःला विसरायला होतं. वय, काळ, स्थळ विसरून सगळे जण एका वेगळ्याच आनंदी जगात वावरतात. ह्या शाळा मित्रांची सोबत फक्त शाळेपुरती न राहता कायमची आहे हे जाणवते.

-मधुशालिमिलिंद